Rano w Czamale
Rano 1 sierpnia wydawało się, że idzie kolejny morderczy, słoneczny dzień. Rzut oka na niebo, nieskazitelny głęboki błękit budził zaufanie. Teraz tylko szybko ustawić teleskop, zanim temperatura znowu dojdzie w cieniu do 45 °C. Zanim piekielny Ałtajski żar wyssie z ciała wszelką wolę do działania. Zanim wyjdzie znad góry to wielkie, ciężkie Słońce, pięć tysięcy kilometrów od domu.
Na polu znalazłem ciężki wał korbowy, od czegoś co równie dobrze mogło być czołgiem jak i rosyjską maszyną rolniczą, z piękną zębatką idealnie pasująca jako platforma do mojego montażu paralaktycznego. Szczęśliwie teleskop, i napęd przetrwały podróż transsyberyjską koleją.
Na obozowisku obserwacyjnym powoli rozbija się reszta uczestników wyprawy, w sumie ponad 40 osób. Najstarszy ma 78 lat, najmłodszy 6. Najliczniejsza taka wyprawa z Polski. Tymczasem od północy nadciągają chmury, temperatura spada do 37 °C. Patrzymy z niepokojem w niebo. Ktoś stawia Polską flagę, wierzymy że się uda. Aczkolwiek teraz, to już jak rzut monetą.
Pierwszy kontakt
Punktualnie o 9.50 UT (16.50 czasu miejscowego) Księżyc nachodzi na tarczę Słońca. Od tego momentu zaczyna się zaćmienie częściowe. Zachmurzenie rośnie, a my siedzimy już jak na szpilkach.
Teleskop już ostygł na tyle, że można na obudowie położyć rękę, wcześniej było to w zasadzie niemożliwe.
Chmury
Odliczamy minuty do fazy całkowitej. Robi się powoli nerwowo, bo wraz ze spadkiem temperatury kondensują się brzydkie chmury warstwowe. Duch w narodzie nie ginie, ale gołym okiem już widać, że nasze szanse gwałtownie spadają.
Sytuacja stała się całkowicie jasna dopiero na siedem minut przed zaćmieniem. Nie uda się! Takiej chmury jaka się wytworzyła nic już nie przegoni w te kilka minut. Odczepiam aparat od teleskopu i robię zdjęcia okolicy. Jest nawet ciekawie, zaczyna grzmieć i błyskać. Temperatura ok. 25 °C. Czekam aż ta cała woda z nieba na nas spadnie.
Faza całkowita
Summa summarum burza przechodzi sąsiednią doliną. Słońce znika w końcu gdzieś w chmurach nad nami. Zapada ciemność i jedyne co możemy podziwiać to smugi światła przebijające się przez dziury w niebie.
Mija ponad 20 minut, zanim ten potwór znika, odparowany promieniami Gwiazdy. Automatyzm obserwatora zwycięża. Ręka sama sięga po notes.
Na koniec
Całe szczęście, że zaćmienie Słońca, to jeszcze nie koniec świata :) Już tego samego wieczoru, przy niezastąpionej „Syberyjskiej Koronie”, ustaliliśmy wstępne plany na kolejną wyprawę za rok, do Chin.